تکواره

تک درخت هایی که در کوه و دشت تنها مانده اند را تکواره گویند و حرفهایشان را با باد می گویند و اینجا حکم همان باد است...

زیر نم باران پاییزی در میان قبرهای خمیس قدم می زنم، به این وبلاگ فکر می کنم وبه چهل سالگی، خیلی از این کسانی که اینجا خوابیده اند هرگز چهل سالگی را تجربه نکرده اند، شاید منهم به انجا نرسم، چه خواهم کرد اگر واقعا مرگ اینقدر نزدیک است ، چه حرف هایی را خواهم گفت؟چه راه هایی را خواهم رفت؟شجاع تر خواهم شد این را می دانم
نوشته شده در ۱۳٩٢/۸/٢۳ساعت ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ توسط نظرات () |

Design By : Night Melody